اي نقاش جهان و فلک، اي خالق عقل و کمال

تو را قسم به شب پرستاره، تو را قسم به دل پاره پاره

تو را قسم به شهاب گريزان، تو را قسم به نگاه معصوم کودک

تو را قسم به شکوه باز شدن غنچه هاي پر اميد

تو را قسم به اشک توبه، تو را قسم به دعاي مادر

چنان ذکرت را بر زبانم جاري کن که حتي در بستر بيماري

و در زمان گفتن هر آنچه که نمي دانم، فقط نام تو بر زبانم باشد

بگذار چنان در روح و افکارم رخنه کني که

هيچ تار و پودي از من بدون تو شکوفا نگردد...

يا من يحب من يشاء، مرا دوست بدار و از سابقين و خاصان خود قرار ده

يا خير حبيب و محبوب، دلم را تنها به عشق خودت مصفا كن

يا حبيب قلوب العارفين، مرا عارف به حقت قرارده

يا دليل المتحيرين، با ارمغان يقين چنان آرامشي برايم فراهم ساز

كه از منجلاب سرگرداني و آوارگي بيرون آمده و طعم حقيقت را بچشم

يا امان الخائفين، مرا از هراس دنيا و بالاخص هول و وحشت آخرت سلامت بدار

يا كاشف الكروب، درد و رنج و غم دنيا را از من زائل بفرما تا

در سايه آرامش، بيشتر از پيش به معبود خود بپردازم

و در راه رسيدن به حقيقت، رنگ معشوق به خود بگيرم

يا ستارالعيوب، زشتي‌هاي مرا بپوشان و آبرويم را مريز

يا غافرالذنب و الخطيئات‌، نامه اعمالم را پاكسازي بفرما

و اي خداي رحمن و رحيم به نام تمامي اسماء حسنايت

دست اين بنده حقير را بگير

و مرا به حال خود وامگذار حتي براي لحظه‌اي ...

برای همسایه ای که نان مرا ربود نان

برای دوستی که قلب مرا شکست مهربانی

برای آنکه روح مرا آزرد بخشایش

و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق می طلبم ...

(دکتر علی شریعتی)

دستانم خالی و دلم غرق در آرزوست

یا با قدرت بیکرانت دستانم را توانا گردان

یا دلم را از آرزوهای دست نیافتنی خالی کن...

چگونه چنان كه سزاوار توست

شكر گذارت باشم...

اى كه نهانی در عين آشكاريت و اى كه آشكاری در عين نهانيت

و اى نهانى كه در خفا نيستى و اى آشكارى كه ديده نشوى

اى كه توصيفت كنند ولى هيچ وصفى به كنه ذات تو نرسد

و هيچ حدى محدودت نكند و اى كه پيدائى ولى گم نشده اى

و اى كه حاضرى ولى مشهود نشوى

تو را طلب كنند و به مقصود نائل گردند، از تو خالى نيست آسمانها و زمين

به تمام امور احاطه دارى منزه خدائى كه نيست مانندش چيزى

توئى روشنى نور و پروردگار همه پروردگاران

با علم به تمام این امور چگونه هرزگاهی غافلم از یادت؟؟؟...

از پیش خطر و از پس راهم نیست

دستم گیر که جز فضل تو پشت و پناهم نیست

ای بود و نابود من تو را یکسان

از غم مرا به شادی رسان ...

اگر آنگاه که مستحق امرزش تو شوم مرا بيامرزي

و آنگاه که شايسته ي عفو تو گردم ، مرا عفو کني

به يقين نه به جهت لياقت من ، مرا بخشوده اي

و من اين شايستگي را ندارم ، چرا که با همان سرپيچي آغازين

کيفر من دوزخ بود و اگر کيفرم دهي بر من ستم روا نداشته اي ...

( بخشی از مناجات امام سجاد )

مي‌خواهم دغدغه‌هاي ديروز و هراس فرداها را

بر شانه‌هاي صبورت بگذارم...

باز هم خسته ام همچون گذشته

و تنها تو ميزان خستگي هايم را مي داني و بس

اي تنها سنگ صبور من . . .

ياريم كن كه جز تو

ياري دهنده ديگري تا كنون نديده و نشناخته ام ...

زندگيم را آنقدر سخت نگردان

كه تو را به خاطر نجات از سختيها بخواهم ...

دست گدايي‌ام را به در خانه‌ات دراز مي‌كنم

با اين اميد كه مي‌دانم بي جوابم نخواهي گذاشت

مگر مي‌شود كه ارحم الراحمين مرا نااميد سازد؟

من با تمام بي خبري‌ها و غفلت‌هايم در اين شب و در اين ساعت

خودم را به دامانت انداخته‌ام و پناه مي‌برم به تو

از اينكه ادامه ي عمر كوتاهم را در بطالت، پوچي و سستي هدر ندهم...

تو قاضي پرونده سياهي هستي كه من در طول عمرم آن را به ثمر نشانده‌ام

و من همانم، بنده و مخلوق تو، همان که تو خطاهایش را نادیده می گیری

آری من همانم که كم يادت مي‌كنم و بسیار از تو انتظار دارم

من همانم که با تمام روسیاهیم چشم امید به درگاهت دوخته ام

آخر من معصيت كارتر از ديگر مخلوقاتت كه همه را بخشيدي نيستم

و من زشت و بد عمل تر از آنان كه از گناهان عذر خواستند

و تو عذرشان را پذيرفتي نيستم

و من ستمكارتر از آنان كه به درگاهت توبه كردند

و به آنها احسان كردي نيستم

تو بگو چگونه امید به بخشش تو نداشته باشم ؟! ...

امشب گاهي باهات حرف زدم 

 گاهي سكوت كردم و گاهي اشك ريختم

اما باز هم به تو گفتم حرفهام رو

در خونه ي كس ديگه اي رو جز تو نزدم

درسته تو خسته نميشي از من و حرفهام

اما من خسته ميشم از اين همه حرفهاي گفته و نگفته خودم

از تو نه خسته شدم نه نااميد ولي از خودم خسته شدم

شنيدم ميگن اين جور وقتها به خدا بگيد

" خدايا . . .

عيب نيست من دست خالي پيش تو ميام

آخه من بنده تو هستم

اما عيبه از پيش تو دست خالي برگردم "

هر چي باشه تو خدايي و من بنده

تو بزرگي و من نيازمند و محتاج

فقط بدون نااميد نميشم، باز هم ميام

اما از خودم خيلي خسته شدم

با خودم چيكار كنم ؟؟؟

کمکم کن تا آیندگان از من سرمشق بگیرند

به جای اینکه عبرت بگیرند ...

مرا تنها و به خودم وا مگذار

که بدون تو و بدون ياد تو تک ستاره سوخته

آسمانهاي تنهايي بيش نيستم...

باز برای لحظه ای دعوتم کرده ای به درگاهت

باز هم شنونده توئی و گوینده من

باز هم غفار توئی و نادم و پشیمان من

این بار هم مثل همیشه از این حضور و از این دعوت خشنودم

لیکن از این فراموشی و غفلت هایم خسته

تو بگو چه کنم با این لحظه های سرشار از غفلت ؟

نکند دیگر فرصتی نماند برایم تا تو باز دعوتم کنی

نکند در همین لحظه های غفلت بمانم و تو مرا نخوانی و رها کنی

اگر بخشیده نشده بار سفر به دنیای دیگر را بربندم چه؟

چه دردی بالاتر از اینهاست که من دارم؟

نجاتم ده از این غفلت

از این ترس و از این دردی که من دارم ...

پناه مي برم به تو از اينكه صبر تو

و گذشت زمان گناهانم را از يادم ببرد

و آنچنان آسوده سر بر بالين گذارم كه

 گويي هيچ خطايي از من سر نزده ...

بر من عجول و جاهل آسان گير

روزي كه ريز و درشت اعمالم را نمايان خواهي كرد

من مبتلا به كبر و ريا هستم كه بيماري غيبت يقه‌ام را گرفته

حرص و طمع آسايشم را بر هم زده

و از همه بدتر اينكه دروغگويي دری بسوي بديها بر من گشوده

و من به تنهايي توان جدا شدن از اين همه عیب و عصیان را ندارم

دستم گیر و پناهم ده، ای خدای عاصیان و غافلان درگاهت... 

روزيم كن دورى گزيدن از خانه فريب (ناپايدار)

و بازگشت بسوى خانه جاويدان

و آماده شدن براى مرگ پيش از رسيدن آن ...

درهاي نعمت به من گشودي که زبان به مدح غير از تو نگشايم

و بر اين نعمتها غير از تو را ستايش نکنم

اما من چه کردم ؟!!!

( بخشی از مناجات حضرت اميرالمومنين )